X
تبلیغات
رایتل

وطنم، وصله‌ی ناجورِ تنم

سه‌شنبه 17 اسفند‌ماه سال 1395 ساعت 13:44

آویزانم                                                     


از پستانی                                             


 با طعمِ تند فلفل سرخ                                


بیرون می زند از رگهایم                              


شاعر                                                  


 به دهان نرسیده                                   


 شریانهای شیر را بالا می رود                      


به پیله ی نخستینم


برمی گردد


با پاهایی معلق


و دستهایی


آویزان از بند ناف


که چنگیز برگردد و


 هرچه فضیلت اخلاقی است

بشوید با شاش


کود بسازد /برای فلاتی /که نه شیخ اشراق می شناسد و نه دُلوز /و ساختارهای ذهنیِ این قوم برگزیده را/ بکشد از خلاء به خلا / و زور نزند که شعر بگوید/ کوهی از سمات* بسازد در هفت طبقه/ تا مساوات را از سماوات نخواهد / روی صخره‌ی مسخره‌ی سیاه بایستد/ عرقریزان عرعر کند و فوجِ ابلهان نعره بزنند :

-صحیح است...صحیح است...صحیح است


و خر کیف بشود/ از خر کردن خیل خلایق خالی/ و «دالی» از ذوق برود به اتاق کناری/ و «گالا» را بی کَره از کون بکند و مصاحبه / 

تا من این شعر را که فاضلانه شروع کرده‌ام ابلهانه به پایان ببرم و به ریشِ هر چه خواننده است بخندم؛ به الف.بامدادِ سرگشته که عین احمق ها سفت بچسبد به هر مهملی که به خیال اش «یقینِ یافته» است و خزعبلاتی که بافته.


[هوا بس ناجوانمردانه پَس است. شاعر از کتابِ «بقلی» پرت شده است وسطِ «پی.دی.اف»ها و کم کم یادش می آید این تو بمیری، دقیقاً از همان تو «باید بمیری»ها است! چند بار سرفه می‌کند و با تمامِ توان داد می‌زند]


" این ها را من نگفته ام مردم! من شاعرِ فضیلت های انسانی ام شما که می‌دانید! ساعت یک و شانزده دقیقه‌ی بامدادِ هفدهم اسفند هزار و سیصد و نود و پنج خورشیدی است و یک ساعتی می‌شود که خوابیده‌ام. «نادژدا» توچیزی بگو حالا که رفیق «ماکسیم» کور رنگ شده است «آنا آخماتووا» مُرده، «ثابتی» ریش گذاشته و «ارانی» به کلام الله مجید قسم می خورد! تازه به من چه که این خلقِ قهرمان عادت کرده به یاوه شنیدن و عین بُز اخفش سر تکان دادن "


از پُشتِ شیشه‌های دودی داد می‌زد ماشین از کوی فراز وارد یادگار امام می‌شد.



ناصر همتی، روانپزشک



*) سمات: دفعیاتِ احشام را، کُردان «سمات» می‌گویند؛ خشک شده‌اش را به جای هیزم استفاده می‌کنند، بیشتر برای تنور و پختنِ نان.

*) گالا: نامِ زنِ سالوادور دالی 

*) نادژدا: نام زنِ اوسیپ ماندلشتام

*) سیلویا: بیوه‌ی ژرژ باتای که نه خودش ربطی به این شعر داشت و نه همسرش. غرضم مرض بود و اذیت کردنِ لاکان که او هم ربطی به شعر نداشت اما بدَش نمی آمد این مزخرفات را رویِ کاناپه‌اش بگویم و او سیگارِ برگ دود کند...

*) عرضی ندارم! فقط خواستم این شعر، پنج پانوشت داشته باشد.

نظرات (1)
سه‌شنبه 17 اسفند‌ماه سال 1395 ساعت 13:50
سلام
چه شعر خشنی بود
تعجبم بیشتر شد وقتی دیدم نوشته ی یه روانپزشکه!!!!
خوبین؟؟
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام
خوبم. عجیب نیست چون روانپزشک هم دنیای خودش را دارد.
من فقط در مطبم و بیمارستان روانپزشکم. این جا خودم هستم، یک شاعر و نویسنده که خودش را سانسور نمی کند
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد